Podobnie jednak jak swobodnie zalewane przestrzenie nadbudówki okrętu podwodnego, kadłub lekki musi być zdolny do wytrzymania uderzeń fal uderzeniowych z pobliskich eksplozji, które jednak mają mniejszy wpływ na kadłub lekki niż na wspierający go kadłub ciśnieniowy.
W starszych konstrukcjach powstałych przed opracowaniem w Niemczech jednostek typu XXI, kadłub lekki był podstawą niektórych urządzeń na zewnątrz kadłuba, jak relingi czy działo, jednak zwiększenie roli pływania podwodnego w działaniach jednostek tej klasy, a zwłaszcza dążenie do zwiększenia prędkości podwodnej oraz zasięgu podwodnego, spowodowało wyeliminowanie wszelkich wystających z kadłuba lekkiego elementówNorman Polmar: Cold War Submarines, s. 3-7.. Wszelkie bowiem tego typu elementy zaburzają przepływ wody morskiej wokół kadłuba, wywołując turbulencje i zawirowania – powodujące zwiększenie oporów, a także powodują zwiększenie powierzchni warstwy granicznej. Zwiększenie zaś powierzchni warstwy granicznej oraz zwiększenie turbulencji powoduje zwiększenie poziomu hałasu wywoływanego przez opływającą okręt wodę oraz zwiększenie zużycia niezbędnej do poruszania się okrętu energii.