Postać Titivillusa wykorzystywana była przez kaznodziejów, aby ganić wiernych, którzy nie uważali w kościele. W czasie mszy świętej diabeł miał zapisywać na pergaminie gadaninę wiernych, rozmawiających podczas nabożeństwa. W jednej z popularnych historii o Titivillusie – przywoływanej w licznych zbiorach exemplów, kazaniach i dziełach literackich – diabeł musi zębami rozciągać swój pergamin, by zmieścić na nim całą gadaninę obecnych w kościele kobiet. Przy tym upada i rozbija sobie głowę o ścianę. W innej wersji tej historii diabeł pada na ziemię, gdy jego worek, przepełniony zebranymi słowami, znienacka pęka w środku kazania.
Titivillus występuje jako postać w rozmaitych średniowiecznych dramatach i misteriach. Do dziś zachowały się różne portrety tego diabła w kościołach, m.in. malowidło w XVII-wiecznym drewnianym kościele w Porębach Dymarskich bądź płaskorzeźba na fasadzie kościoła San Pietro w Spoleto, na której Titivillus odczytuje winy osądzanego grzesznika.
Przypisy
Kategoria:Diabły i demony Kategoria:Kultura średniowiecza