Henri Poincaré (Q140) – francuski oceaniczny okręt podwodny z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jedna z 31 jednostek typu Redoutable. Okręt został zwodowany 10 kwietnia 1929 roku w stoczni Arsenal de Lorient w Lorient, a do służby w Marine nationale wszedł w grudniu 1931 roku. Jednostka pełniła służbę na Atlantyku i Morzu Śródziemnym, a od zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami znajdowała się pod kontrolą rządu Vichy. 27 listopada 1942 roku „Henri Poincaré” został samozatopiony w Tulonie. Podniesiony przez Włochów okręt otrzymał oznaczenie FR 118, a po zawarciu przez Włochy zawieszenia broni z aliantami został 9 września 1943 roku przejęty przez Niemców. Jednostka została ponownie zatopiona przez alianckie samoloty 9 września 1944 roku.
Projekt i budowa „Henri Poincaré” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1925 roku. Projekt (o sygnaturze M6) był ulepszeniem pierwszych powojennych francuskich oceanicznych okrętów podwodnych – typu Requin. Poprawie uległa krytykowana w poprzednim typie zbyt mała prędkość osiągana na powierzchni oraz manewrowość. Posiadał duży zasięg i silne uzbrojenie;