Następnie przeniesiony został z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów broni pancernych.
Do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę w Szkole Podchorążych Broni Pancernych, w której był dowódcą plutonu podchorążych służby stałej, zastępcą dowódcy plutonu podchorążych rezerwy oraz instruktorem (na dzień 23 marca 1939 r. piastował stanowisko oficera strzeleckiego w 2 kompanii podchorążych rezerwy tejże szkoły). W marcu 1939 roku zajmował 7. lokatę wśród poruczników korpusu oficerów broni pancernych w swoim starszeństwie (z dnia 1 stycznia 1936 roku).
Wziął udział w wojnie obronnej 1939 roku, uniknął niewoli i 28 września na rozkaz przełożonych przekroczył granicę polsko-węgierskąWedług pozostawionych relacji, we wrześniu 1939 roku por. Uściński dowodził samodzielną kompanią czołgów rozpoznawczych, która prowadziła walki opóźniające na kierunku Mława – Modlin – Siedlce – Chełm Lubelski – Lwów. Pozostałości kompanii przekroczyły granicę polsko-węgierską w dniu 26 września 1939 r.. Został internowany w obozie Vác koło Budapesztu, skąd uciekł. W ambasadzie RP w Budapeszcie otrzymał paszport na „lewe” nazwisko oraz wizę i koleją przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji. Z dniem 7 października 1939 r. wstąpił do formowanych na terenie Francji Polskich Sił Zbrojnych.