W 1905 ukończył pierwszy samolot i z początkiem 1906 roku, pod nadzorem komisji Aeroklubu Francuskiego przeprowadził próby lotu. 12 marca wykonał lot na wysokości 1 m i odległość 12 m; 19 sierpnia – 2 i 24 m odpowiednio. W marcu 1907 przeleciał 90 m, 21 czerwca – 100 m (na kolejnej maszynie, Vuia II); 5 lipca wzbił się na 4 m ponad ziemię.
Pierwszy samolot T. Vui był jednopłatem o rozpiętości skrzydeł 8,69 m, powierzchni nośnej 19,97 m², ważącym 274 kg. Kadłub miał postać ramy z rurek stalowych z czterokołowym podwoziem na oponach pneumatycznych; skrzydła także z rurek stalowych były kryte płótnem rozpiętym na stalowych drutach. Dwułopatowe śmigło napędzał 25-konny silnik parowy konstrukcji Serpolleta, po zmodyfikowaniu przez Vuię napędzany był parami dwutlenku węgla. Gaz przechowywany był w stanie płynnym pod wysokim ciśnieniem, skąd podawany był do bardzo lekkiego parownika, podgrzewanego przez niewielki palnik beznynowy. Tam skroplony gaz odparowywał, zwiększając ok. 500 razy swoją objętość, a powstałe pary napędzały silnik. Ta interesująca konstrukcja była wszakże bardzo zawodna.