Rebelianci wydali na Cakraniego wyrok śmierci, ale jemu udało się uciec do Włoch.

W 1920 należał do grona organizatorów kongresu działaczy narodowych w Lushnji, który doprowadził do przywrócenia albańskiej państwowości. W czasie bitwy o Wlorę był członkiem sztabu powstańczego. Zasiadał w parlamencie do 1923, zaliczał się do grupy deputowanych niezależnych. Od 1925 jako przeciwnik Ahmeda Zogu nie angażował się w życie polityczne. W 1935 wspierał rebelię antyrządową, do której doszło w Fierze. Skazany przez sąd wojskowy na karę śmierci, którą z uwagi na jego zasługi dla ojczyzny zamieniono na karę kilka lat więzienia.

Po agresji Włoch na Albanię zaangażował się w tworzenie ruchu oporu. Aresztowany przez władze okupacyjne i internowany w Porto Romano. Wyszedł na wolność we wrześniu 1943, po kapitulacji Włoch. W 1943 stanął na czele komisji ekonomicznej, działającej pod kontrolą Niemców, ale wkrótce zrezygnował z tego stanowiska z uwagi na stan zdrowia. W listopadzie 1944 aresztowany przez funkcjonariuszy Departamentu Obrony Ludu. Skazany na karę śmierci przez komunistyczny sąd wojskowy w 1945 został rozstrzelany w nieznanym miejscu.

W 2017 został pośmiertnie uhonorowany przez prezydenta Bujara Nishaniego orderem Nderi i Kombit (Honor Narodu).