Od kwietnia do sierpnia 1943 był szefem grupy operacyjnej Briańskiego Obwodowego Sztabu Ruchu Partyzanckiego, a po ponownym zawładnięciu przez ZSRR obwodem orłowskim w sierpniu 1943 wrócił w szeregi regularnej Armii Czerwonej jako dowódca 132 pułku piechoty gwardii. Walczył na Froncie Zachodnim, Woroneskim i 1 Ukraińskim, 24 września 1943 sforsował Dniepr w rejonie kaharłyckim w obwodzie kijowskim. Od sierpnia do października 1944 brał udział w operacji jassko-kiszyniowskiej, bukaresztańsko-aradzkiej i debreczyńskiej. W końcu 1944 został zastępcą dowódcy 42 Dywizji Piechoty Gwardii, był ciężko ranny, po wojnie ukończył kursy dowódców dywizji piechoty i ponownie dowodził pułkiem, później dywizją, w 1953 otrzymał stopień generała majora. W latach 1946–1950 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (dwukrotnie - 23 października 1943 i 24 marca 1945) Order Lenina (dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie) I medale.
Bibliografia https://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=372 (ros.)