Śpiew beztekstowy przyjmuje między innymi postać wokalizy, może też wykorzystywać sylaby pozbawione znaczenia, samogłoski lub , czyli śpiew z zamkniętymi ustami.
W śpiewie z tekstem relacja słowa i muzyki może układać się rozmaicie: od przyznania pierwszeństwa wyrazistości tekstu po wysunięcie na pierwszy plan melodii i walorów brzmieniowych głosu. Ze względu na sposób przyporządkowania dźwięków sylabom wyróżnia się , w którym jednej sylabie odpowiada zasadniczo jeden dźwięk, oraz melizmatyczny, w którym na jednej sylabie wykonywany jest szereg dźwięków. W , recytatywie, melodeklamacji i sposób prowadzenia głosu sytuuje się na pograniczu śpiewu, mowy i deklamacji; granice między nimi są płynne, a ich wyznaczanie zależy od tradycji i kontekstu wykonawczego.
thumb|Fragment „That Haunting Melody” w wykonaniu Ala Jolsona (1911) – przykład scatu, czyli śpiewu na sylabach pozbawionych znaczenia W praktykach wokalnych stosuje się różne sposoby emisji, artykulacji i kształtowania barwy. Należą do nich między innymi falset, jodłowanie, śpiew białym głosem, glissando, forsowanie głosu oraz efekty onomatopeiczne i ilustracyjne.