Uczestniczył w powstaniu warszawskim.
Po wojnie brał udział w organizacji przemysłu koksochemicznego. Został powołany na stanowisko naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Koksochemicznego w Zabrzu, które sprawował do 1949. Brał udział w zakładaniu i prowadzeniu licznych zakładów przemysłowych oraz instytucji branżowych. Następnie wrócił do czynnej pracy naukowej, m.in. nad badaniem klasyfikacji i struktury oraz technologią chemiczną węgla kamiennego i brunatnego. Prowadził badania fizykochemiczne w kraju i za granicą, m.in. w Belgii, Francji, Anglii, Holandii i Niemczech. Prowadził też badania dotyczące klasyfikacji węgli w różnych rejonach Chin. Był autorem licznych artykułów naukowych, monografii i podręczników akademickich oraz przekładu. W latach 1947–1965 pracował na Politechnice Wrocławskiej, której w 1947 został profesorem nadzwyczajnym. Został odznaczony licznymi nagrodami i odznaczeniami.
Był mężem Zofii Porczyńskiej, lekarza stomatologa, z którą miał córki: Marię Skąpską (witrażystkę) i Annę (polonistkę i redaktorkę telewizyjnych programów edukacyjnych).