W 1939 powrócił do Lwowa, w czasie okupacji sowieckiej pracował jako kierownik działu języka polskiego i języków obcych nowożytnych w Gabinecie Metodycznym przy Wydziale Oświaty Ludowej m. Lwowa, był członkiem zespołu opracowującego podręczniki szkolne z zakresu historii literatury polskiej. W 1941 po zajęciu miasta przez Niemców wyjechał do Warszawy. Brał udział w tajnym nauczaniu, współpracował z prasą podziemną. W czasie powstania warszawskiego służył w Pomocniczej Służbie Wojskowo-Technicznej. Po upadku powstania warszawskiego w 1944 zamieszkał we wsi Kamienna Wola. Po zakończeniu II wojny światowej pracował w Departamencie Programowym, następnie jako wizytator szkół w Departamencie VI Ministerstwa Oświaty. Wykładał też w Akademii Sztabu Generalnego. W 1948 był redaktorem przeznaczonej dla szkół serii Nowa Biblioteka „Wiedzy”. W tym samym roku był jednym z organizatorów Instytutu Badań Literackich, następnie uczestniczył w pracach Instytutu. W 1949 został mianowany profesorem na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1945 był jednym z założycieli pisma Nowa Szkoła. Publikował w Kuźnicy i od 1948 w piśmie Polonistyka. Od 1946 był członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza w Warszawie. W 1948 wstąpił do PZPR.