Po zwolnieniu przywrócono go do służby i przydzielono mu w kwietniu 1939 stanowisko wykładowcy taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a w kwietniu 1941 szefa sztabu dywizji piechoty w Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Briańskim (sierpień-listopad 1941 i kwiecień-lipiec 1942), Południowo-Zachodnim (listopad 1941-kwiecień 1942 i październik 1942-luty 1943) i Woroneskim (lipiec-październik 1942), od września 1941 jako dowódca dywizji piechoty. Brał udział m.in. w bitwie pod Stalingradem. Od lutego do maja 1943 dowodził korpusem piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, później na Froncie Stepowym (lipiec-październik 1943), 2 (październik 1943-luty 1944) i 3 Ukraińskim (luty-maj 1944) oraz 1 Białoruskim (od maja 1944). 9 stycznia 1942 mianowano go pułkownikiem, a 15 stycznia 1943 generałem majorem. Uczestniczył m.in. w operacji biełgorodzko-charkowskiej, połtawsko-krzemieńczuckiej, bierieznjegowato-snigiriowskiej, odeskiej, białoruskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. 17 stycznia 1945 na czele 129 Korpusu Piechoty wraz z ludowym Wojskiem Polskim wkroczył do Warszawy od północnego zachodu, następnie do 23 stycznia wraz z innymi jednostkami Armii Czerwonej zajął Gąbin, Gostynin, Kowal i Bydgoszcz.