Publiczny odbiór nadawanych utworów mały|Przechodnie słuchają wiadomości radiowych Postać dozwolonego użytku uregulowana w art. 24 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest nazywana „odbiorczą”, w odróżnieniu od wyżej omówionej – „nadawczej”. Odpowiada ona potrzebom praktyki i nie narusza interesów autorów, ponieważ po pierwsze: ustalenie grona odbiorców, potrzebne do ustalenia wysokości wynagrodzenia autorskiego, jest zasadniczo niemożliwe, po drugie: publiczny odbiór promuje twórczość, po trzecie: urządzenia są używane zgodnie z prawem i z ich przeznaczeniem.
Beneficjentami tej postaci dozwolonego użytku są posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego. Omawiana regulacja nie odnosi się do urządzeń, które służą jedynie do odtwarzania utworów. Ma ona zastosowanie do tych, które mają funkcję równoczesnego i integralnego odbierania programów radiowych lub telewizyjnych. Obejmuje to m.in. urządzenia wielofunkcyjne. R. Golat opowiada się za odesłaniem do ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r.