pierwsze 32 takty Od lat 60. analizował techniki modernistyczne stosowane w Europie, skupiając się zwłaszcza na serializmie. W 1975 ostatecznie opracował własną technikę kompozycyjną, którą nazwał serią nieskończoności (dun. Uendelighedsrækken). „Seria nieskończoności jest rodzajem hierarchicznej struktury zbliżonej do fraktalu, w której utwór rozwija się z niewielkiego motywu «odradzającego» się następnie w głębszych warstwach”.

W latach 80. zafascynował się pracami cierpiącego na schizofrenię malarza Adolfa Wölfliego, przedstawiciela art brut z I połowy XX wieku. Ta fascynacja na pewien czas zmieniła jego styl, w którym zaczęła dominować niemal ekspresjonistyczna skłonność do emocjonalnych skrajności, które znalazły wyraz w jego IV symfonii.

Nagrody i wyróżnienia 1961 – laureat Międzynarodowego Konkursu Fundacji „Gaudeamus” 1974 – Nordic Council Music Prize (Dania, Islandia, Nowergia, Szwecja, Finlandia) 1991 – Nagroda Fundacji Muzycznej Léonie Sonning (Dania) 2000 – Nagroda Kompozytorska Wilhelma Hansena

Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)