Od 1 stycznia do 1 kwietnia 1917 słuchacz Kursu Wyszkolenia Kawalerii Polskiej Siły Zbrojnej.
Przeniesiony w listopadzie 1918 do oddziałów odsieczy Lwowa, gdzie był dowódcą plutonu w Szwadronie Kawalerii Lwowskiej „Wilki”. Odbył kampanię ukraińską. Szwadron włączono później do 3 pułku strzelców konnych, który następnie przemianowano na 5 pułk strzelców konnych. Z pułkiem walczył w wojnie polsko-sowieckiej, a podczas walk odznaczał się niesłychaną odwagą i za to czterokrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
18 lutego 1919 jako komendant placówki w Rzęsnie Polskiej k. Lwowa, udał się z podwładnymi mu żołnierzami na patrol. Dotarli do linii posterunków ukraińskich, gdzie pozostawił swoich żołnierzy, którym postawił zadanie obserwacji przedpola. Sam skradając się dotarł do chaty, która była placówką wroga, liczącą około 15 żołnierzy. Zlikwidował wartownika, a drzwi chaty podparł drągiem i z czterech stron podłożył ogień. Odczekał do chwili, aż budynek zacznie płonąć i wówczas przez okno wrzucił do niego granaty, wycofując się do podwładnych. 19 kwietnia podczas walk o Winniki, od przełożonych otrzymał zadanie zorganizowania punktu obserwacyjnego w fabryce tytoniu. Po jego wykonaniu postanowił rozpoznać najbliższą okolicę.