W roku 1932, po tzw. zamachu pruskim, reprezentował rząd pruski przed Trybunałem Stanu w sprawie przeciwko Franzowi von Papenowi. Po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów utrzymywał kontakty ze swoimi politycznymi przyjaciółmi z partii Centrum. Szczególnie zbliżył się do współpracowników Bernharda Letterhausa, Jakoba Kaisera i Josefa Wirmera. Od 1940 utrzymywał częste kontakty z Helmuthem Jamesem von Moltke i Peterem Yorck von Wartenburg. Od 1941 uchodził w Kręgu z Krzyżowej za specjalistę do spraw kultury i wyższych uczelni. Brał udział w pierwszym i drugim zjeździe w Krzyżowej oraz uczestniczył w licznych spotkaniach członków ruchu oporu. Utrzymywał też stały kontakt z biskupem Berlina Konradem von Preysingiem. Jako współpracownik Sztabu Dowództwa Sił Powietrznych w Berlinie miał sposobność nawiązania kontaktów z innymi grupami berlińskich opozycjonistów, przede wszystkim skupionych wokół Ernsta von Harnacka i Ruth Friedrich – pracujących na rzecz pomocy Żydom.
Pomimo że należał do ścisłego grona Kręgu z Krzyżowej, po niepowodzeniu zamachu z 20 lipca 1944, jego kontakty z tą grupą