W dniu 14 sierpnia 1939 roku został dowódcą 21 Korpusu Strzeleckiego, a od października 1939 – 2 Korpusu Strzeleckiego.
W dniu 26 czerwca 1940 roku został dowódcą 11 Armii utworzonej w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym. Funkcję tę pełnił także po ataku Niemiec na ZSRR, a armia ta brała udział w walkach w obronie granic ZSRR w ramach Frontu Północno-Zachodniego, a następnie w walkach na terenie Litwy, Łotwy i Estonii oraz na dalekich podejściach do Leningradu. Także w radzieckich kontrofensywach w tym rejonie w 1942 roku.
W dniu 18 listopada 1942 roku został dowódcą 1 Armii Uderzeniowej i pełnił tę funkcję do lutego 1943 roku, kiedy został zastępcą dowódcy samodzielnej grupy operacyjnej gen. płk. Chozina, która w lutym 1943 roku uczestniczyła w natarciu pod Diemianskiem, w pierwszej części operacji Polarna Gwiazda Frontu Północno-Zachodniego.
W marcu 1943 roku został dowódcą 2 Armii Rezerwowej, przekształconej w 63 Armię w kwietniu i dowodził nią do maja 1943 roku.
W maju 1943 roku został mianowany szefem Wydziału Szkolnictwa Wojskowego Armii Czerwonej i funkcję tę pełnił do 1956 roku, choć wydział ten w tym okresie kilka razy zmieniał swoją nazwę, lecz przez cały ten okres zajmował się szkolnictwem wojskowym.