Rok później zadebiutował w nowojorskiej Metropolitan Opera, gdzie łącznie wystąpił trzydzieści razy, m.in. w rolach Nauczyciela Muzyki w operze „Ariadna na Naksos” Straussa, Mówcy w „Czarodziejskim flecie” Mozarta oraz Rangoniego w „Borysie Godunowie” Musorgskiego. W 1974 wystąpił w Royal Albert Hall na Last Night of the Proms w oratorium „Belshazzar’s Feast” Williama Waltona pod batutą Charlesa Grovesa, gdzie w obecności kompozytora dostał owację na stojąco. W 1991 został wykładowcą Peabody Institute w Baltimore.

Pozostawił po sobie ponad sto nagrań, cieszących się uznaniem krytyków, m.in. „Requiem wojenne” Brittena pod batutą Richarda Hickoxa, „VIII Symfonię” Mahlera pod batutą Georga Soltiego, „Wielką mszę h-moll” Bacha pod batutą Lorina Maazela czy „Dydonę i Eneasza” pod batutą Colina Davisa. Brał też udział w nagraniach oper dla telewizji, m.in. „Eugeniusza Oniegina” Czajkowskiego i „Billy’ego Budda” Brittena.

W 1975 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (CBE).