Etymologia Pseudocheirus (Pseudochirus): pseudos ‘fałszywy’; χειρ kheir, χειρος kheiros ‘dłoń’. Hepoona: Hepoona Boo tubylcza nazwa użyta przez Johna White’a w 1790 roku. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Phalangista cookii Desmarest, 1818 (= Didelphis peregrinus Boddaert, 1785). Ptenos: gr. πτην ptēn, πτηνος ptēnos ‘skrzydlaty’, od πετομαι petomai ‘latać’.
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki: Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa Podgatunki Rozmieszczenie geograficzne Podstawowe wymiaryDC – długość ciała; DO – długość ogona; MC – masa ciała StatusIUCNcentruj|80pxPseudocheirus occidentalisO. Thomas, 1888pseudopałanka zachodniagatunek monotypowypołudniowo-zachodnia Australia Zachodnia (wybrzeże na południe z Bunbury do Waychinicup National Park)DC: 30–40 cmDO: 30–41 cmMC: 0,7–1,3 kgcentruj|150pxPseudocheirus peregrinus(Boddaert, 1785)pseudopałanka wędrowna4 podgatunkiwschodni Queensland, wschodnia Nowa Południowa Walia do skrajnie południowo-wschodniej Australii Południowej i Tasmania (włącznie z wyspą King, Wyspami Furneaux i wyspą Maria); introdukowany na Wyspę KanguraDC: 29–35 cmDO: 29–36 cmMC: 0,8–1,1 kg Kategorie IUCN: – gatunek najmniejszej troski, – gatunek krytycznie zagrożony.
Opisano również gatunek wymarły z pliocenu Australii: Pseudocheirus marshalli
Uwagi
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Pseudopałankowate