W 1933 został starszym asystentem, równocześnie od 1935 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego na Oddziale Mierniczym.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej i rozpoczęciu okupacji radzieckiej pozostał na uczelni, w 1941 złożył egzamin dyplomowy i uzyskał tytuł inżyniera geodety. Na uczelni pozostał do 1944, a następnie powrócił do rodzinnej wsi. W roku szkolnym 1944/1945 w łańcuckim gimnazjum nauczał fizyki.
W marcu 1945 został mianowany dyrektorem Gimnazjum Mechanicznego i pełnił tę funkcję do końca października tego samego roku, równocześnie od sierpnia do listopada był starszym asystentem w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W listopadzie 1945 przeprowadził się do Warszawy i podjął pracę na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Astronomii Praktycznej Politechniki Warszawskiej, następnie awansował na stanowisko adiunkta, adiunkta awansowanego i od 1 kwietnia 1951 wykładowcy. Równocześnie w latach 1945–1951 pracował w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym (późniejszy Instytut Geodezji i Kartografii). W październiku 1953 został adiunktem awansowanym w Katedrze Geodezji Politechniki Warszawskiej, a następnie wykładowcą. W marcu 1954 otrzymał mianowanie na zastępcę profesora i kierownika Zakładu Grawimetrii i Teorii Figury Ziemi.