Od lutego 1944 do końca wojny dowodził brygadą pancerną (w stopniu pułkownika), z którą 27 lipca 1944 wziął udział w walkach o Lwów, 12 stycznia 1945 w walkach na przyczółku sandomierskim, a wiosną 1945 w operacji berlińskiej i praskiej, 27 czerwca 1945 otrzymał stopień generała-majora wojsk pancernych.
W czerwcu 1945 został zastępcą dowódcy, a w czerwcu 1946 dowódcą dywizji pancernej, w 1948 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i został dowódcą dywizji zmechanizowanej, później szefem sztabu armii, 18 lutego 1958 został mianowany generałem-lejtnantem wojsk pancernych, w lipcu 1972 zakończył służbę.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (23 września 1944 i 31 maja 1945) Order Lenina (23 września 1944) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie: 30 kwietnia 1945 i 22 lutego 1968) Order Suworowa II klasy (6 kwietnia 1945) Order Kutuzowa II klasy (29 maja 1944) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (11 marca 1985) Order Czerwonej Gwiazdy (trzykrotnie: 13 lutego 1942, 20 czerwca 1949 i 6 października 1981) Medal „Za zasługi bojowe” (3 listopada 1944) Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za wyzwolenie Pragi” Order Krzyża Grunwaldu II klasy (Polska Ludowa) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (Polska Ludowa) I inne.