Od listopada 1941 był szefem sztabu, a od czerwca 1943 do maja 1945 dowódcą 258 Dywizji Piechoty (w styczniu 1942 przemianowanej na 12 Gwardyjską Dywizję Piechoty), walczył na Froncie Zachodnim (listopad 1941–luty 1943), Briańskim (luty–sierpień 1943), Centralnym (wrzesień – październik 1943), Białoruskim (październik 1943–luty 1944), 2 Białoruskim (luty – kwiecień 1944), 1 Białoruskim (kwiecień–lipiec 1944), 3. (wrzesień – październik 1944) i 1 Nadbałtyckim (październik – grudzień 1944) i ponownie 1 Białoruskim (grudzień 1944 – maj 1945). Uczestniczył w obronie Tuły, operacji tulskiej i kałuskiej, walkach w rejonie Żyzdry, operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, kalenkowicko-mozyrskiej, brzesko-lubelskiej i ryskiej, blokadzie wojsk wroga w Kurlandii, operacji warszawsko-poznańskiej, wschodniopruskiej i berlińskiej. Wyróżnił się podczas forsowania Dniepra w obwodzie homelskim w końcu września 1943.