Gdy w końcu stycznia 1918 r. wybuchła wojna domowa w Finlandii, czerwoni usiłowali przejąć ważny węzeł kolejowy w Haapamäki, 100 km na północ od Tampere. Krótko potem w odległości 50–60 km na północ od miasta ustabilizowała się linia frontu, a front ten stał się głównym teatrem wojny. Znaczna liczba robotników i połączenia kolejowe uczyniły z Tampere główną bazę fińskiej Czerwonej Gwardii, chociaż sam rząd czerwonych urzędował w Helsinkach. Czerwona Gwardia w Tampere miała ponad 6 tys. członków, w tym 300 kobiet.
Oblężenie Tampere Po klęsce ofensyw czerwonych w końcu lutego i na początku marca 1918 r. 15 marca biali rozpoczęli operację, której celem było Tampere. Zamierzali oni otoczyć siły czerwonych na froncie tavastehuskim (od szwedzkiej nazwy Hämeenlinny – Tavastehus), a następnie uderzyć na miasto. Do ciężkich walk doszło w Jämsä, Orivesi, Ruovesii Vilppula. Najbardziej zacięte z nich były bitwy pod Länkipohja w Jämsä (16 marca) i pod Orivesi (18 marca). Ostatecznie front załamał się i wojska czerwonych wycofały się w kierunku Tampere, gdzie mieli oni po swojej stronie 15 tys. żołnierzy. Zamiast kapitulować, sztab czerwonych postanowił bronić miasta tak długo, jak będzie to możliwe. Biali dotarli do Tampere i otoczyli je 23 marca. Ich siły wynosiły 17 tys. ludzi;