Od 1978 roku zaangażował się w działania podziemia antykomunistycznego. Był członkiem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (1978–1981) oraz współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników. Redagował, współtworzył i kolportował pisma podziemne „Robotnik” i „Opinia”. W 1979 roku był jednym z sygnatariuszy Karty Praw Robotniczych, natomiast w kwietniu 1981 roku był inicjatorem powstania i pierwszym prezesem Społecznego Komitetu Pamięci Józefa Piłsudskiego. Po wprowadzeniu stanu wojennego od 13 grudnia 1981 roku do 18 maja 1982 roku był internowany w ośrodkach odosobnienia w Łęczycy i Darłówku. W latach 1982–1988 współpracownik Międzyzakładowego Komitetu Koordynacyjnego oraz łódzkich Duszpasterstw: Środowisk Twórczych oraz Ludzi Pracy. Redaktor, wydawca i publicysta czasopism podziemnych: „Biuletynu Łódzkiego” (1982–1989) oraz „Zew” (1985–1989). W 1987 roku był jednym z założycieli Klubów Politycznych Oleandry. W latach 1988–1989 był współorganizatorem i działaczem Komitetu Organizacyjnego NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty i Wychowania Ziemi Łódzkiej, a w 1989 roku przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu NSZZ „Solidarność” w Zgierzu.