Bryty włoskie dopełniono w polskim warsztacie hafciarskim pasem-pretekstą, nawiązującym do stylistyki weneckiej powtarzalnym motywem herbowym. Ornament rollwerkowy i wstęgowo-cęgowy wypełnia dekorację obramiającą kartusze. Uzupełniony jest stylizowanymi elementami kwiatowymi i liściastymi. Całość obramia bordiura z kwiatami. Kaptur zawieszony na zapinkach wypełnia scena przedstawiająca Chrystusa wręczającego Świętemu Piotrowi klucze do Królestwa Niebieskiego, a pole z tym wizerunkiem obramia motyw wstęgowo-cęgowy wraz ze stylizowanymi wizerunkami kwiatowymi. Bordiura i galon z plecionką zakończone są za pomocą frędzli. Zarówno kaptur, jak i pas są bogato i barwnie haftowane nićmi złotymi, srebrnymi i jedwabnymi, ściegiem płaskim i na podkładzie. Polskie elementy kapy są osadzone we wzornictwie europejskim i wykonane na dobrym poziomie warsztatowym.
Historia Do 1939 kapa była przechowywana w metalowej, przeszklonej szafie w kościele św. Stanisława Biskupa i św. Tomasza Apostoła w Piotrawinie. W czasie II wojny światowej zaginęła. Odnalazła się w 1990 podczas remontu dachu kościoła pod warstwą gruzu i śmieci wraz z pewną ilością darów wotywnych. Z uwagi na wilgoć i warunki, w jakich szata przebywała, jej zniszczenia sięgały 70%. Renowację przeprowadziło Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łodzi. Pracami kierowała Ewa Weigt.