Od czerwca 1941 walczył w wojnie z Niemcami na Froncie Północno-Zachodnim, od końca sierpnia do grudnia 1941 z powodu ciężkiej choroby przebywał w szpitalu, po wyzdrowieniu w grudniu 1941 został wykładowcą w charkowskiej szkole wojskowej. W kwietniu 1942 powrócił na front jako zastępca szefa sztabu 25 Brygady Pancernej Frontu Zachodniego, uczestniczył w operacji rżewsko-syczewskiej, w sierpniu 1942 został ranny, od listopada 1942 do marca 1943 dowodził pułkiem czołgów.
Od marca 1943 do marca 1944 był szefem sztabu, potem p.o. dowódcy i od lipca 1944 dowódcą 29 Korpusu Pancernego w składzie 5 Gwardyjskiej Armii Pancernej Frontu Stepowego i 2 Ukraińskiego, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, kirowohradzkiej, korsuń-szewczenkowskiej, humańsko-botoszańskiej, wileńskiej, mińskiej i kowieńskiej, 11 marca 1944 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych. Od 10 listopada 1944 do końca wojny dowodził 25 Korpusem Pancernym w składzie 3 Gwardyjskiej Armii 1 Frontu Białoruskiego i 1 Frontu Ukraińskiego, wyróżnił się w operacji wiślańsko-odrzańskiej, dolnośląskiej i berlińskiej, m.in. przy zajmowaniu Ostrowa Wielkopolskiego, Kożuchowa, Głogowa, Chociebuża i Lubina oraz w forsowaniu Odry. W czasie wojny był czterokrotnie ranny.