Szabla wz. 1919 – polska szabla używana w Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej.
Szabla wz. 1919 „Krechowiacka” uznawana jest za formę przejściową szabli polskiej między wzorami 1917 a 1921. Powstała w roku 1919 bądź w 1920 na zamówienie grupy oficerów 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Stosowana była również w 10 pułku Ułanów Litewskich, 11 pułku Ułanów Legionowych i w Pułku Jazdy Tatarskiej. Ze względu na ich duże podobieństwo do szabel wz. 1921, szable krechowiackie obowiązywały w tych pułkach aż po 1935.
Opis szabli Nie zachował się przepis normujący wygląd i konstrukcję tej szabli. Jedna z zachowanych szabel znajdująca się w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie należała do porucznika Mikołaja Wisznickiego i jest opisana w sposób następujący: „Długość w pochwie 1015 mm, bez pochwy 975 mm. Ciężar w pochwie 1420 g, bez pochwy 840 g. Głownia o płazach szlifowanych w trzy dość szerokie bruzdy, biegnące od nasady do obosiecznego pióra (szlif zbliżony do stosowanego w szablach rosyjskich). Na nasadzie głowni po stronie wewnętrznej wybita cecha wytwórcy: 2 skrzyżowane miecze z wkomponowanymi dużymi literami ZZW. Na grzbiecie zastawy ryty napis: I PUŁK UŁANÓW KRECHOWIECKICH. Rękojeść z jelcem mosiężnym, jednokabłąkowym.