Od lutego 1940 do grudnia 1941 był starszym pomocnikiem szefa Wydziału Dalekowschodniego Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, od czerwca 1940 do października 1941 był komenderowany służbowo do MRL i okupowanego Harbinu (Chiny), w grudniu 1941 objął dowództwo 122 Brygady Piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym.
Od maja 1942 walczył w wojnie z Niemcami, w tym od października 1942 do grudnia 1943 jako dowódca 73 Dywizji Piechoty na Froncie Briańskim, Centralnym i Białoruskim, uczestniczył w walkach pod Jelcem i w operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej i homelsko-rzeczyckiej. Od grudnia 1943 do maja 1945 dowodził 121 Korpusem Piechoty na Froncie Białoruskim, 1 i 2 Białoruskim, brał udział w operacji mohylewskiej, mińskiej, białostockiej, wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej, szczególnie wyróżnił się podczas operacji mohylewskiej, gdy 24 czerwca 1944 przełamał silną niemiecką obronę w rejonie Czausów, sforsował Pronię i uchwycił przyczółek na jej prawym brzegu. Później brał udział w wyzwalaniu Osowca i Gdańska i zdobywaniu Garzu i Lychena. Od sierpnia 1945 do kwietnia 1945 był zastępcą komendanta radzieckiego sektora okupacyjnego Berlina, w latach 1946–1948 starszym inspektorem w Głównej Inspekcji Wojsk Lądowych i Głównej Inspekcji Sił Zbrojnych ZSRR, później pracował w Akademii Wojskowej im.