W pewnym sensie wszyscy mnisi byli członkami jednej dużej fikcyjnej rodziny – rodziny Buddy. Już w IV wieku mnich Dao’an (312-385) zasugerował, żeby wszyscy mnisi przyjęli imię od swojego najważniejszego mistrza, samego Buddy Siakjamuniego. Od tego czasu wszyscy mnisi i mniszki zaczęli być znani pod imieniem „Shi”, co było skróconą transliteracją nazwy klanu Buddy – „Siakja”. Ponieważ tylko zaordynowany mnich mógł zaordynować innych, a Budda był pierwszym, który ordynował, wszyscy zaordynowani mnisi mogli w teorii prześledzić swoją linię ordynacyjną do samego Buddy.
W monastycznym buddyzmie okresu Song wytworzyły się dwa wyróżniające się typy grup fikcyjnego pokrewieństwa. Pierwsza grupa to klasa klasztorów dziedzicznych, a druga – klasztorów publicznych. Bardziej znana jest buddyjska grupa rodzinna związana z publicznymi klasztorami, którą można nazwać „rodziną przekazu”. Rodziny przekazu ustalały się wtedy, gdy uczniowie, o których myślano, iż opanowali czy też osiągnęli szczególną doktrynalną i ideologiczną treść, otrzymali specjalne potwierdzenie swojego osiągnięcia od swoich nauczycieli i tym samym stali się członkami ekskluzywnej linii rodziny przekazu. Ten rodzaj fikcyjnej rodziny przekazu był szczególnie związany z tradycją chan, a później sŏn i zen.