Od października 1942 do lutego 1943 był zastępcą szefa wydziału operacyjnego sztabu Samodzielnej Armii NKWD, w lutym-marcu 1943 zastępcą szefa wydziału operacyjnego sztabu 70 Armii, a od marca do października 1944 szefem sztabu 175 Dywizji Piechoty, walczył na Froncie Centralnym, 2 i 1 Białoruskim, uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej i czernihowsko-prypeckiej, bitwie o Dniepr, operacji homelsko-rzeczyckiej, poleskiej i brzesko-lubelskiej. Od października 1944 do maja 1945 dowodził 132 Dywizją Piechoty 1 Frontu Białoruskiego, brał udział w operacji warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej, 15 stycznia 1945 wraz z dywizją przełamał silną obronę przeciwnika w rejonie Legionowa, następnie sforsował Wisłę w rejonie Cząstkowa Mazowieckiego, biorąc 800 jeńców. Później jego dywizja przełamała obronę przeciwnika nad Bzurą, biorąc 500 jeńców. Po wojnie do czerwca 1946 dowodził dywizją w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od listopada 1946 do maja 1947 był zastępcą szefa sztabu Zarządu Wojsk Pogranicznych Okręgu Litewskiego, w latach 1947–1949 był pomocnikiem szefa Głównego Zarządu Milicji MWD ZSRR, a od czerwca 1949 do kwietnia 1960 szefem Zarządu Milicji Miasta Leningradu (od 1959 w stopniu komisarza milicji II rangi), w czerwcu 1960 zakończył służbę.