W grudniu 1939 został zwolniony z Armii Czerwonej, pracował jako wykładowca katedry wojskowej Kalinińskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego, w sierpniu 1941 ponownie powołany do służby, służył w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od października 1941 walczył na Froncie Północno-Zachodnim jako dowódca pułku, a od stycznia 1942 dowódca 145 Dywizji Piechoty 4 Armii Uderzeniowej i 43 Armii Frontu Północno-Zachodniego/Kalinińskiego/Zachodniego (3 maja 1942 otrzymał stopień generała majora), od 21 sierpnia 1943 do końca wojny dowodził 91 Korpusem Piechoty w składzie 43 Armii Frontu Kalinińskiego/1 Nadbałtyckiego, później w składzie 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Brał udział w operacji brzesko-lubelskiej, w której jego korpus przełamał niemiecką obronę na Bugu i Wieprzu, zajął Chełm i 31 lipca 1944 sforsował Wisłę na południe od Puław, 2 listopada 1944 mianowano go generałem porucznikiem. W 1945 brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej, w końcu wraz z korpusem dotarł do Łaby, gdzie 5 maja 1945 spotkał się z amerykańskimi żołnierzami. Po wojnie był zastępcą dowódcy 3 Armii Uderzeniowej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, po powrocie do ZSRR (1948) ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i w maju 1949 został jej starszym wykładowcą.