W 1917 roku po wybuchu rewolucji październikowej w Rosji wyjechał z rodziną (żoną i dziećmi – Walentym, Edwardem, Heleną, Zofią) na tereny dzisiejszej Polski, do Lublina. W Lublinie od 1919 roku prowadził własny zakład fotograficzny, specjalizujący się w fotografii portretowej. Ludwik Hartwig oprócz fotografii portretowej wykonywał wiele innych zleceń fotograficznych, współpracując m.in. z lubelskimi czasopismami, w latach 1926–1927 współpracował z Teatrem Miejskim w Lublinie. W 1928 roku był współzałożycielem lubelskiego cechu fotografów, w którym pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Egzaminacyjnej dla fotografów w Lublinie. Po wybuchu II wojny światowej, po największym w czasie wojny bombardowaniu Lublina – 9 września 1939 roku – dla potrzeb magistratu sporządził dokumentację fotograficzną zniszczeń tego miasta. Wówczas został zniszczony również jego zakład fotograficzny (m.in. sprzęt oraz archiwum fotograficzne Ludwika Hartwiga i jego syna Edwarda).