Michaił Fomicz Buksztynowicz (ros. Михаил Фомич Букштынович, ur. w Żomojdzi, zm. 28 czerwca 1950 w Moskwie) – radziecki generał porucznik.
Życiorys Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej w Żomojdzi, w powiecie oszmiańskim, w guberni wileńskiej. W 1912 ukończył szkołę komercyjną w Wilnie, pracował w zarządzie kolei w Wilnie i Moskwie, w sierpniu 1915 został powołany do rosyjskiej armii, w 1916 skończył szkołę podoficerską w Taszkencie. Od listopada 1916 walczył w I wojnie światowej, w listopadzie 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii w Kostromie, a w 1918 do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z niemieckimi interwentami i w wojnie domowej, później także w walce z basmaczami w Azji Środkowej i Turkiestanie (od maja 1920 do marca 1921 dowodził 4 Brygadą Czerwonych Komunardów 2 Turkiestańskiej Dywizji Piechoty), był kontuzjowany. W 1924 ukończył taktyczne kursy piechoty „Wystrieł”, dowodził pułkiem piechoty w Samarze, był zastępcą dowódcy dywizji piechoty w Termezie, w 1927 skończył kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej i został dowódcą pułku piechoty w Aszchabadzie, później w Ferganie, pracował w sztabie Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, 1932–1935 dowodził 56 Dywizją Piechoty w Pskowie.