Dowodził 3 kompanią 17 baonu strzelców (dowódcą baonu był mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski) podczas natarcia na wzgórze San Angelo, będącego częścią bitwy o Monte Cassino. W dniu 17 maja 1944 r. został trzykrotnie ranny w rękę oraz ciężko ranny (pociskiem moździerzowym) w brzuch i płuca. Pomimo ciężkiej kontuzji kapitan Królak powrócił do zdrowia. Następnie przydzielony został do 16 Lwowskiego batalionu strzelców. Na dzień 26 marca 1945 r. zajmował stanowisko zastępcy dowódcy 12 Wołyńskiego batalionu strzelców w 4 Wołyńskiej Brygadzie Piechoty (w 5 Kresowej Dywizji Piechoty)Podczas służby w Polskich Siłach Zbrojnych Leonard Królak posiadał numer identyfikacyjny 1908-292-III..
W dniu 1 lipca 1945 r. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, gen. dyw. Tadeusz Bór-Komorowski, zatwierdził awans kpt. Królaka do stopnia majora służby stałej piechoty z dniem 1 stycznia 1946 rokuRzeczpospolita Podchorążacka Nr 14 z listopada 1977 (biuletyn Koła Szkoły Podchorążych Piechoty w Londynie), s. 38..
W październiku 1946 roku powrócił z Włoch do Anglii, w maju 1947 r. wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 1947 r. nadano kapitanowi Królakowi Order Wojenny Virtuti Militari kl. 5 (nr 12095), co ogłoszono w londyńskim Dzienniku Personalnym PSZ Nr 2 z 25 lutego 1948 r.