Pokój, stabilizacja budżetu i pieniądza, dobrze posłużyły rozwojowi gospodarczemu. W królestwie udało się podźwignąć gospodarkę, dzięki energicznej polityce skarbowej zlikwidowano deficyt budżetowy, a zastosowanie protekcjonizmu celnego doprowadziło do rozwoju przemysłu. Od 1817 r. powstawały banki, w 1825 r. powołano Towarzystwo Kredytowe Ziemskie. Najprawdopodobniej z powodu złych doświadczeń ludności ze wszystkimi dotychczasowymi papierowymi pieniędzmi (biletami kościuszkowskimi, biletami Księstwa Warszawskiego, wiedeńskimi bankocetlami oraz rosyjskimi asygnatami), pomimo ogromnych problemów skarbowych w latach 1816–1821, rząd królestwa nie skorzystał z możliwości emisji biletów państwowych.
Projekty emisji pieniądza papierowego wysunięto dopiero na forum rządu królestwa jako pokłosie dyskusji prowadzonej przez reformatorów gospodarki, z Fryderykiem Skarbkiem na czele. Zgłoszona propozycja wiązała się z utworzeniem banku krajowego, opartego na emisji pieniądza papierowego. Promotorem takiego rozwiązania był minister skarbu – Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki. Postanowienie królewskie z 15 kwietnia 1823 r. zezwalało na emisje „biletów kassowych Królestwa Polskiego” w kwocie 16 mln złotych polskich. Przy wymianie na monetę kruszcową wprowadzono jednak dwuprocentowe adio (3 grosze od każdych 5 złotych polskich).