We wrześniu 1943 mianowany kapelanem lokalnym w Studzienicach, co uchroniło go od poboru do służby w Wehrmachcie. W listopadzie 1945 skierowany do pracy katechetycznej w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Pszczynie.
W styczniu 1949, po odczytaniu, mimo zakazu, na niedzielnej Mszy świętej listu pasterskiego bpa Stanisława Adamskiego, dotyczącego religijnego wychowania młodzieży, został aresztowany. Z więzienia zwolniony dopiero w styczniu 1950.
Dekretem Kurii Diecezjalnej z 18 lutego 1950 mianowany administratorem parafii Wszystkich Świętych w Pszczynie w miejsce zmarłego proboszcza, ks. Mateusza Bieloka. 28 sierpnia 1952 otrzymał prawo noszenia pelerynki proboszczowskiej. 23 lipca 1957 mianowany pełnoprawnym proboszczem w Pszczynie. Wkrótce, 23 kwietnia 1958 objął funkcję wicedziekana, z kolei od 1 marca 1963 do 8 maja 1981 pełnił urząd dziekana dekanatu pszczyńskiego. W lutym 1973 otrzymał godność prałata honorowego Jego Świątobliwości.
Jako proboszcz parafii pszczyńskiej, przyczynił się do budowy kilku kościołów w okolicznych miejscowościach, które dotąd przynależały do parafii. W ten sposób w latach 1950–1989 od parafii odłączyły się: Jankowice (1950), Czarków (1957), Stara Wieś (1972) i Poręba (1983). Ponadto w 1982 zainicjował budowę drugiej świątyni w samym mieście – parafii Podwyższenia Krzyża Świętego.