Wojciech Łańcucki (ur. ok. 1610 w Skawinie, zm. 25 lipca 1686 w Krakowie) – prawnik, profesor i rektor Akademii Krakowskiej.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Na studia w Akademii Krakowskiej wpisał się w 1626, ale bakalaureat filozofii uzyskał dopiero w 1633, magisterium sztuk wyzwolonych w 1636. Przyjąwszy święcenia kapłańskie ok. 1638 został wysłany do Akademii Lubrańskiego w Poznaniu. W 1641 na wezwanie prymasa Macieja Łubieńskiego objął stanowisko prefekta Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Dopiero jesienią 1646 zagrożony pozbawieniem członkostwa Kolegium Większego, do którego wszedł 20 marca 1646, powrócił do Krakowa i podjął wykłady na Wydziale Filozoficznym. W 1648 był dziekanem Wydziału Filozoficznego. Podjął studia prawnicze i w 1651 przeniósł się do Kolegium Jurystów. Zgodnie z obowiązującą w Kolegium Prawniczym tradycją, już 28 września 1651 wyjechał ponownie do Poznania, tym razem jako rektor Akademii Lubrańskiego. W tym czasie posiadał już kanonię św. Anny, w 1653 otrzymał kanonię w kolegiacie Wszystkich Świętych, probostwo w Luborzycy. Dalszej karierze stanęły na przeszkodzie oblężenie Krakowa i okupacja szwedzka, w czasie której pozostał w Uniwersytecie.