spraw gospodarczych oraz w komisji wspólnej ds. energii. W 1977 założył także organizację zajmującą się edukacją polityczną. W 1978 powrócił do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gdzie był odpowiedzialny za politykę informacyjną. 26 stycznia 1981 wraz z Jicchakiem Perecem i Jigalem Hurwicem opuścił Likud, tworząc frakcję Rafi – Lista Państwowa. Jeszcze w tym samym roku – 19 maja – przeszedł wraz z Hurwicem do utworzonego przez Moszego Dajana ugrupowania Telem, z którego listy bezskutecznie kandydował w czerwcowych wyborach. W 1984 wspólnie z Hurwicem założył partię Omec, jednak w sierpniowych wyborach ugrupowaniu przypadł tylko jeden mandat, który objął Hurwic. Do parlamentu powrócił w 1988, ponownie z listy Likudu. W dwunastym Knesecie zasiadał w dwóch komisjach – spraw zagranicznych i obrony oraz spraw gospodarczych.

8 października 1990 zwolnił mandat, który objął po nim Chajjim Kaufman, przyjmując zwolnione Moszego Arada stanowisko ambasadora Izraela w Stanach Zjednoczonych. W Waszyngtonie urzędował do 1993, kiedy zastąpił go Itamar Rabinowicz. Przed wyborami w 1996 prowadził w USA kampanię na rzecz Likudu, a w 1998 powrócił na stanowisko ambasadora, zastępując Elijjahu Ben Elisara.