Od marca do lipca 1941 dowodził 2 Brygadą Powietrzną, potem lotnictwem 36 Armii, od października 1941 brał udział w wojnie z Niemcami jako oficer Sztabu Generalnego Grupy Oficerów Sztabu Sił Powietrznych Armii Czerwonej, a od stycznia 1942 dowódca lotnictwa 11 Armii Frontu Północno-Zachodniego. Od kwietnia do czerwca 1942 dowodził 6 Uderzeniową Grupą Lotniczą Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa, potem 239 Dywizją/5 Gwardyjską Dywizją Lotnictwa Myśliwskiego 6 Armii Powietrznej Frontu Północno-Zachodniego, w lutym 1944 objął dowództwo 11 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego 6 i 14 Armii Powietrznej 1 Frontu Nadbałtyckiego i 3 Białoruskiego w stopniu generała majora lotnictwa, brał udział w wyzwalaniu Białorusi i zajmowaniu Prus Wschodnich, m.in. zdobywaniu Królewca. Po wojnie nadal dowodził korpusem, 11 lipca 1945 awansowano go na generała porucznika lotnictwa, w kwietniu 1946 został szefem Zarządu Przysposobienia Bojowego Lotnictwa Myśliwskiego Sił Powietrznych ZSRR, a od marca 1947 generalnym inspektorem lotnictwa myśliwskiego Głównej Inspekcji Sił Zbrojnych ZSRR. Zginął przy wypełnianiu obowiązków służbowych.