Najbardziej znane concertina z epoki romantyzmu to m.in. Concertino Es-dur na klarnet i orkiestrę, op. 26 (1811) i Konzertstück na fortepian i orkiestrę (1821) oba Carla Marii von Webera oraz Konzertstück für Klavier und Orchester G-dur, op. 92 (Introduction und Allegro appassionato) (1849) Roberta Schumanna. Jako forma muzyczna concertino stało się ponownie modne od lat 30. XX wieku, czego przykładem może być Konzertstück na trautonium i orkiestrę smyczkową (1931) Paula Hindemitha oraz Concertino de printemps na skrzypce i orkiestrę, op. 135 (1934) Dariusa Milhauda.
Zobacz też Concertino (grupa instrumentów)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Weber: Clarinet Concertino in E flat major, op. 26 (video) Schumann: Konzertstück op. 92 (video) Strawinski: Concertino for String Quartet (video) Honegger: Concertino per pianoforte e orchestra (video) Hindemith: Konzertstück für Trautonium mit begleitung des Streichorchesters (video) Milhaud: Concertino de printemps (video)
Kategoria:Formy muzyczne