Do końca wojny mieszkał u rodziny w Niecieczy.

W 1946 objął stanowisko profesora na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1948 do 1958 był dyrektorem Instytutu Filologii Klasycznej UWr, natomiast w latach 1956–1958 dziekanem Wydziału Filologicznego UWr. Od 1948 do 1956 zasiadał we władzach Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, był także członkiem zarządu i prezesem Wrocławskiego Koła Polskiego Towarzystwa Filologicznego, a od 1948 do 1960 pełnił funkcję współredaktora czasopisma „Eos”. W 1958 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął katedrę latynistyki na UJ, a w 1961 kierownictwo Katedry Filologii Klasycznej UJ i pozostał na tym stanowisku do śmierci. W latach 1960–1964 dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Filologicznego UJ.

Zajmował się głównie metryką starożytną, literaturą epoki archaicznej oraz gramatyką i leksykografią łacińską. Jego dorobek naukowy jest doceniany także poza Polską, jego prace są często cytowane. Publikował głównie w języku łacińskim. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1956.

Od 1949 był żonaty z Bożeną z Modelskich, para nie miała dzieci. Zmarł 15 września 1967 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXVIII-19-97/98/99).

Przypisy