Uczestniczył w walkach obronnych w Mołdawii i na południu Ukrainy, w operacji tyraspolsko-melitopolskiej i charkowskiej (1942), bitwie pod Stalingradem, operacji rostowskiej, miusskiej, donbaskiej, melitopolskiej, krymskiej, lwowsko-sandomierskiej, debreczyńskiej, budapesztańskiej i wiedeńskiej. W walkach powietrznych był dwukrotnie zestrzelony i dwukrotnie ranny. W czasie wojny wykonał 342 loty bojowe (w tym 117 zwiadowczych) i stoczył 70 walk powietrznych, w których zestrzelił osobiście 8 i w grupie 15 samolotów wroga. W 1944 i 1945 był przedstawiany do uhonorowania tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.
W 1946 skończył kursy dowódcze przy Wojskowej Akademii Sił Powietrznych, a w 1952 Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa, 1948-1950 był doradcą przy Dowództwie Sił Powietrznych Bułgarii, a 1952-1957 komendantem Kaczyńskiej Wojskowej Wyższej Szkoły Lotniczej Pilotów. W latach 1957–1959 był zastępcą dowódcy Wojskowych Sił Powietrznych ZSRR, 1959-1962 dowódcą Wojskowych Sił Powietrznych Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, 1962-1964 dowódcą 37 Armii Powietrznej i członkiem Rady Wojskowej Północnej Grupy Wojsk w Polsce, a 1964-1965 dowódcą lotnictwa Północnej Grupy Wojsk. Później był szefem służby bezpieczeństwa lotów Wojskowych Sił Powietrznych ZSRR, w 1975 zakończył służbę wojskową.