W styczniu 1968 roku przyszło polecenie kontynuacji badań z zalecaniami użycia silników TF-30 oraz uzbrojenia AN/AWG-9/AIM-54A Phoenix. W ten sposób powstały wersje Design 303A i 303B. W wersji 303C testowano skrzydła zamocowano w dolnej części kadłuba, a w 303D w górnej. Projekt ostatecznie otrzymał rozchylone podwójne usterzenie pionowe. Wersja 303E miała przesunięte gondole silników do przodu. Wersja 303F posiadała stałe skośne skrzydło, a 303G okrojone wyposażenie nawigacyjno-bojowe.
21 czerwca 1968 roku wysłano prośbę do pięciu firm o propozycje budowy nowego myśliwca. Były to: General Dynamics, Grumman, Ling Temco Vought, McDonnell i North American. W wymaganiach znalazła się kabina dwuosobowa w tandemie, dwa silniki, systemy uzbrojenia z F-111B, rakiety AIM-7 i AIM-9 oraz działko M61A1 Vulcan kalibru 20 mm. Dwie godziny dyżuru w odległości od 185 do 370 km od lotniskowca. Udźwig uzbrojenia „powietrze-powietrze” o masie 6577 kg. Maksymalna prędkość Ma=2,2. Z dniem 1 października 1968 nastąpiło przekazanie propozycji. W czterech zastosowano skrzydło o zmiennej geometrii, a w jednym stałe. 15 grudnia 1968 roku decyzją władz było dopuszczenie do projektu firm Grumman i McDonnell, a 5 stycznia 1969 roku obie złożyły swoje propozycje lotnictwu marynarki. Ostateczny wybór padł na firmę Grumman 14 stycznia 1969 roku.