μυς mus, μυος muos „mysz”. moncktoni: kpt. Charles Arthur Whitmore Monckton (1873–1936), nowozelandzki oficer, sędzia pokoju w Papui-Nowej Gwinei w latach 1897–1907, odkrywca, kolekcjoner, założyciel miasta Kokoda.
Zasięg występowania Bobromysz bezucha została odnotowana w pięciu odrębnych obszarach Nowej Gwinei, w tym w górach Sudirman, południowo-zachodnich zboczach góry Sisa, wschodniej części Gór Centralnych, gór Cromwell na półwyspie Huon i górach Astrolabe.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 175–230 mm, długość ogona 212–273 mm, długość ucha 1–5 mm, długość tylnej stopy 44–53 mm; masa ciała 165 g. Bobromysz bezucha jest przystosowana do ziemnowodnego trybu życia, nawet lepiej niż pokrewne, większe od niej bobroszczury. Głowa i ciało holotypu (dorosłej samicy) miały długość 205 mm, z ogonem o długości 220 mm. Futro bobromyszy jest gęste, miękkie i wełniste, z wierzchu szare, od spodu srebrzystobiałe z wyraźnym oddzieleniem wysoko na bokach. Włosy mają czarne końcówki. Jedną z charakterystycznych adaptacji do pływania są szczątkowe małżowiny uszne, zredukowane do 1–2 mm długości. Wibrysy są mniej gęste i krótsze niż u podobnych gryzoni. Stopy są prawie nagie, palce przednich kończyn są wolne, natomiast u tylnych są spięte błoną pławną.