Pod względem wykorzystania materiału muzycznego msze dzielą się na: msze oparte na cantus firmus – gdzie c.f. występuje w tenorze (później również w sopranie), a pochodził głównie z chorału gregoriańskiego. msze przeimitowane – forma ta powstała przez ujednolicenie rytmiczne wszystkich głosów, rezygnację z cantus firmus w długich wartościach. Polegała ona na tym, że utwór podzielony był na odcinki, które imitowane były przez kolejne głosy. missa parodia – oparta była na istniejącej już kompozycji polifonicznej własnej lub obcej. Kompozytor mógł zmienić ilości głosów w kompozycji, mógł ją modyfikować. missa sine nomine (msza bez nazwy) – była zbudowana na melodii pochodzącej z inwencji kompozytora
Podział mszy w zależności od ilości części cyklicznych: missa brevis – msza krótka, zwana też zwykłą, składająca się jedynie z dwóch części: Kyrie i Gloria; missa solemnis – msza uroczysta, rozbudowana.