Drzewo rurowe (ang. Wind chimes, Bar chimes, Chimes tree, pol. Drzewko, fr. chapeau chinois, czyli chiński kapelusz) – instrument perkusyjny (perkusja pomocnicza, 111.242.221 w klasyfikacji Hornbostela-Sachsa). Określa ona ten rodzaj instrumentu jako „ Sets of hanging bells without internal strikers”, czyli zestaw powieszanych dzwonków bez wewnętrznej uderzającej pałki.
Podwieszana na sznurkach wiązka rezonujących, brzęczących kawałków metalu, szkła była używana od czasów najdawniejszych w różnych kulturach Azji: na Bali, w Tybecie, Japonii. Najczęściej instrument pełnił funkcje kultowe. W buddyzmie powstało wiele odmian dzwonków podwieszanych u wejścia do świątyni i poruszanych wiatrem. W Chinach i Japonii stał się elementem wystroju domu. W XIX i XX wieku zdobył popularność w krajach kultury zachodniej – w Europie i Ameryce.
Wersja nowoczesna używana w orkiestrze symfonicznej, w muzyce filmowej i w jazzie.
W 1967 roku w Los Angeles została wynaleziona i opatentowana wersja instrumentu Mark Tree® bar chime przez nowojorskiego perkusistę Marka Stevensa . Początkowo nie miał nazwy – na cześć muzyka perkusista Emil Richards nazwał go jego imieniem.