w lipcu dywizja ta weszła w skład 40 Armii Frontu Woroneskiego. W lutym 1943 brał udział w operacji woronesko-kastorneńskiej, od czerwca 1943 dowodził 52 Korpusem Piechoty 40 Armii Frontu Woroneskiego/1 Ukraińskiego, walczył w bitwie pod Kurskiem, uczestniczył w operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr i operacji żytomiersko-berdyczowskiej. Od maja do 17 listopada 1944 był dowódcą 3 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty 28 Armii 1/3 Frontu Białoruskiego, brał udział w operacji białoruskiej, mińskiej, brzesko-lubelskiej i gumbinnen-gołdapskiej; dowodzony przez niego korpus zdobył Słuck, Baranowicze i Prużany. Od 17 listopada 1944 do końca wojny dowodził 47 Armią 1 Frontu Białoruskiego, na czele której w styczniu 1945 uczestniczył w operacji wiślańsko-odrzańskiej i warszawsko-poznańskiej. Po sforsowaniu Wisły 15 stycznia 1945 odegrał dużą rolę w zdobyciu lewobrzeżnej części Warszawy (17 stycznia 1945). 20 grudnia 1942 otrzymał stopień generała majora, a 27 stycznia 1945 generała porucznika.
Od lipca 1945 do lutego 1946 był I zastępcą szefa Radzieckiej Administracji Wojskowej w Saksonii-Anhalt, następnie dowódcą 28 Armii Białoruskiego Okręgu Wojskowego, w 1947 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i został szefem jednego z zarządów Głównego Sztabu Wojsk Lądowych, w lipcu 1951 zakończył służbę wojskową.