Po zakończeniu wojny i nastaniu Polski Ludowej osiadł w Łodzi i kontynuował karierę adwokacką. Dołączył do grupy tzw. prawników postępowych, działał w Zrzeszeniu Prawników-Demokratów, zostając przewodniczącym oddziału łódzkiego ZPD. Zainicjował pierwszy w Polsce wiec stanowiący sprzeciw wobec pominięcia w trakcie procesów norymberskich zbrodni niemieckich popełnionych podczas okupacji na ziemiach polskich. Zainicjował wydawanie pisma „Państwo i Prawo”. Publikował na łamach czasopisma „Palestra”. Zasiadał w Naczelnej Radzie Adwokackiej od 1946 do 1950. Został członkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej, następnie członkiem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy NRA. Pełnił funkcję eksperta Ministerstwa Spraw Zagranicznych ds. Zaolzia. Pracował też jako wykładowca i egzaminator aplikantów prawa. W okresie PRL pracował w Zespole Adwokackim nr 1 w Łodzi, w ramach Izby Łódzkiej. W roku 1962 obchodził jubileusz 50-lecia pracy w zawodzie adwokata.
Zmarł 1 października 1972 w Łodzi w wieku 86 lat. Został pochowany 4 października 1972 na cmentarzu Doły w Łodzi p.w. św. Wincentego à Paulo, miejsce 51-7-15.