dzieciom, narodzonym dzięki domniemanej interwencji Glykona, nadawano jego imię lub nazywano „dzieckiem Glykona”.
Popularność kultu Glykona w II i III wieku n.e. na obszarze od Dunaju do Eufratu, potwierdza ówczesne zjawisko porzucania tradycyjnych kultów i zwracania się ku mistycznym religiom Wschodu. Zachowały się figurki i posągi kultowe tego bóstwa oraz jego wyobrażenia na monetach.
Wielkim krytykiem kultu był Lukian z Samosat. Opisał on Aleksandra z Abonuteichos jako bezwzględnego, i narcystycznego oszusta, który na nowym kulcie uzyskał fortunę i wpływy polityczne. Sam Glykon miał być zwykłym wężem z doczepionymi włosami i innymi dodatkami, zaś Aleksander za pomocą końskiego włosia poruszał jego żuchwą aby sprawić wrażenie mowy.
Przypisy
Kategoria:Bóstwa zdrowia w mitologii greckiej Kategoria:Bogowie rzymscy Kategoria:Bóstwa płodności Kategoria:Zwierzęta w religii i mitologii