120px|thumb|Mjr Gabriel Franz Marenzi von Tagliuno und Talgate komendant 1. dywizjonu 120px|thumb|Czako ułańskie Pułk Ułanów Obrony Krajowej Nr 1 (LUR. Nr. 1) – pułk kawalerii cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.
Historia pułku W 1883 w Nowym Sączu z samodzielnych szwadronów ułanów został sformowany Pułk Ułanów Obrony Krajowej Nr 1. W 1885 kadra pułku została przeniesiona do Kołomyi ().
W 1894 oddział przyjął organizację identyczną z organizacją pułków jazdy w cesarskiej i królewskiej Armii.
W 1914 komenda pułku i kadra zapasowa oraz I i II dywizjon stacjonowały we Lwowie. Skład narodowościowy w roku 1914: 65% – Rusini, 30% – Polacy, 5% – inne narodowości.
Po mobilizacji w sierpniu 1914, 1. i 2 szwadron pułku został przydzielony do 11 Dywizji Piechoty, 3. i 4 szwadron do 30 Dywizji Piechoty, a 5. i 6 szwadron do 43 Dywizji Piechoty Landwehry. Szwadrony pełniły w nich funkcję kawalerii dywizyjnej.
W 1917 oddział został przemianowany na Pułk Strzelców Konnych Nr 1 (niem. Reitendes Schützenregiment Nr 1).
Kadra pułku Komendanci pułku rtm. Alexander Kościcki de Kościerze (prowizoryczny komendant kadry pułku 1885 – ) ppłk / płk Juliusz Iskierski (1899 – 1906) płk Gustaw Resch (1913) płk Friedrich Bischoff von Klammstein (1917)