armatorami byli Adolph i Walter von Riesen z Elbląga. Jego nośność wynosiła 44,83 t, długość 23,5 m, moc maszyny 60 KM. W 1919 roku holownik przeszedł do Elbląga, a jego armatorem stała się spółka Schifffahrtsgesellschaft Nauticus. W 1921 roku armatorem stał się Otto Grossman z Königsbergu, lecz jedynie przez cztery miesiące. Holownik „Neptun” powrócił następnie do Elbląga, gdzie został ponownie zarejestrowany w tamtejszym rejestrze pod numerem 337 (armatorzy Eduard Krüger i Johann Klebb)..
W międzyczasie, maszynę parową z kotłem oryginalnego holownika „Neptun” zamontowano do nowo zbudowanego w 1921 roku w Königsbergu kadłuba, stary kadłub zaś został złomowany w kwietniu 1921 roku. W styczniu 1923 roku ostatecznie odnowiony „Neptun” trafił do Wolnego Miasta Gdańska (armator Bergford Holz Spedytion und Lagergesellschaft), gdzie powołano się na jego dawny numer. Okazało się jednak, że statek ma inne dane pomiarowe – jest mniejszy niż jednostka poprzednio zarejestrowana (nośność 14,728 t), co spowodowało konieczność wyjaśnień. W 1931 roku holownik zakupiła firma Bergenske Baltic Transports Ltd. A.G. w Gdańsku. W 1937 roku sprzedano go do Bergtrans Towarzystwa Żeglugi w Gdyni, lecz już w styczniu 1938 roku nabył go Johann Saidowsky z Gdańska. Eksploatował on holownik pod dotychczasową nazwą głównie w Gdańsku i delcie Wisły.